ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਦਾ ਫਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ 30 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ / Social media

ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫਿਲਮੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਆਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸਖ਼ਤ ਵਿਰੋਧ, ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਾਕ, ਵਿੱਤੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ 'ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹਮਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੂੰ ਨਾਇਕਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਕੱਦ, ਰੰਗ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਸਗੋਂ ਤਿੰਨ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਸਿਨੇਮਾ 'ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਅੱਜ, ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਤ ਅਦਾਕਾਰਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫਿਲਮ ਪੁਰਸਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ।

 

ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼

ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਦਾ ਜਨਮ 21 ਮਾਰਚ, 1978 ਨੂੰ ਮੁੰਬਈ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਰਾਮ ਮੁਖਰਜੀ ਦੀ ਧੀ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰਾ ਤਨੂਜਾ ਦੀ ਭਤੀਜੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਫਿਲਮੀ ਪਿੱਠਭੂਮੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਾਮ ਮੁਖਰਜੀ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੌਰਾਨ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਖੁਦ ਫਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਹੌਲ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੱਕ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਫਰਜ਼ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਉਦੋਂ ਸਮਝ ਆਈ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਾਂ ਬਣੀ।" ਸਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਚਿੰਤਾ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਮਾਪੇ ਵਧੇਰੇ ਸੁਰੱਖਿਆਤਮਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਰੀਅਰ ਚੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਖੁਦ ਬਣਾਉਣੇ ਪੈਣਗੇ। ਸਾਡੇ ਸਫ਼ਰ ਵੱਖਰੇ ਹਨ।

 

ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਦਾ ਫਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ 30 ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ / Social media

ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਰਤ ਹੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਲਚਕੀਲੇਪਣ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹੈ 

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਹੋਣਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਡਸਟਰੀ ਦੇ ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਾਂਗੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਇਹ ਸਭ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗੀ। ਇਸੇ ਲਈ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਨ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਵਿੱਚ ਲਚਕੀਲਾਪਣ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਰਤ ਹੀ ਇਹ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹੈ।

 

ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ 

ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਮ ਮੁਖਰਜੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਬੰਗਾਲੀ ਫਿਲਮ "ਬਿਏਰ ਫੂਲ" (1996) ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮ "ਰਾਜਾ ਕੀ ਆਏਗੀ ਬਾਰਾਤ" ਨਾਲ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੱਦ, ਰੰਗ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾਕ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ।

ਰਾਣੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਦਾ ਦਿਲੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕਲਾਕਾਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਇੰਡਸਟਰੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਡੱਬ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਨੇ ਇਸਦੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।

ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ

ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਤਰਾਅ-ਚੜ੍ਹਾਅ ਦੇਖੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੁਆਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹਿਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਫਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਡਾਕਟਰ ਹੈ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 

ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਅਜਿਹੇ ਕਿਰਦਾਰ ਸਿਰਜਣਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ। ਹਾਰ ਦੇ ਉਦਾਸ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਤਾਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

 

"ਕੁਛ ਕੁਛ ਹੋਤਾ ਹੈ" ਨੇ ਬਦਲੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਕਿਸਮਤ 

1998 ਦੀ ਫਿਲਮ "ਕੁਛ ਕੁਛ ਹੋਤਾ ਹੈ" ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋੜ ਸਾਬਤ ਹੋਈ। ਕਾਜੋਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹਰੁਖ ਖਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀਮਤ ਸਕ੍ਰੀਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਟੀਨਾ ਮਲਹੋਤਰਾ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸਥਾਈ ਛਾਪ ਛੱਡੀ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਸਰਵੋਤਮ ਸਹਾਇਕ ਅਦਾਕਾਰਾ ਦਾ ਪੁਰਸਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

'ਕੁਛ ਕੁਛ ਹੋਤਾ ਹੈ' ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਹਮ ਤੁਮ, ਯੁਵਾ, ਸਾਥੀਆ, ਬਲੈਕ, ਨੋ ਵਨ ਕਿਲਡ ਜੈਸਿਕਾ, ਮਿਸਿਜ਼ ਚੈਟਰਜੀ ਬਨਾਮ ਨਾਰਵੇ ਵਰਗੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਲਈ 8 ਫਿਲਮਫੇਅਰ ਐਵਾਰਡ ਮਿਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।

ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਇਹ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਫਿਲਮਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਜੋਖਮ ਭਰੀਆਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਚੁਣੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਣੀ ਨੇ "ਸਾਥੀਆ", "ਬਲੈਕ", "ਬੰਟੀ ਔਰ ਬਬਲੀ", "ਨੋ ਵਨ ਕਿਲਡ ਜੈਸਿਕਾ" ਅਤੇ "ਮਰਦਾਨੀ" ਵਰਗੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।

 

"ਬਲੈਕ" ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਬਣੀ

ਫਿਲਮ "ਬਲੈਕ" ਨੂੰ ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਨੂੰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲੀ। ਉਸਦੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਨੂੰ ਅਮਿਤਾਭ ਬੱਚਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਲਗਭਗ 30 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ "ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਚੈਟਰਜੀ ਵਰਸਿਜ਼ ਨਾਰਵੇ" ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸੰਘਰਸ਼, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ।

 

ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ

ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ 'ਤੇ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਪੁਰਸਕਾਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਮ ਮੁਖਰਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਣੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਘਾਟਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਾਪਾ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਹਾਰਾ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਧੂਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਸਕਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਰ ਵੱਡਾ ਪਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇਗੀ।

 

ਔਰਤ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦੀ ਕੀਤੀ ਪਾਲਣਾ 

ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅਦਾਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।" ਮੈਂ ਸੰਜੋਗ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਦਾਕਾਰਾ ਬਣ ਗਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਨੁੱਖੀ ਅਤੇ ਔਰਤ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ। ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਔਰਤ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।

 

ਕਦੇ ਵੀ ਸਟਾਰਡਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਟੀਚਾ 

ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਚੁਣ ਕੇ ਜੋਖਮ ਲੈ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੋਈ ਜੋਖਮ ਲੈ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸਟਾਰਡਮ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਟੀਚਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲੈਣ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਤਰ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਅਸਹਿਜ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਵਾਲ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।

 

ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਮਿਲਿਆ ਮੌਕਾ

ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਛੋਟੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਧਿਆ। ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਾਹਰੁਖ, ਆਮਿਰ, ਬੌਬੀ, ਜਾਂ ਸਲਮਾਨ ਨਾਲ। ਦੋਸਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ। ਕੰਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਰਿਸ਼ਤਾ ਉਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

 

ਦਰਸ਼ਕ ਸ਼ਾਹਰੁਖ ਖਾਨ ਨੂੰ ਖਾਸ ਮੰਨਦੇ ਹਨ 

ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਸ਼ਾਹਰੁਖ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਗੁਣ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ। ਉਸਦੀ ਮਿਹਨਤ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਸਲਮਾਨ ਅਤੇ ਆਮਿਰ ਵਾਂਗ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਦਰਸ਼ਕ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖਾਸ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

 

ਆਮਿਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਰੋਮਾਂਚ ਭਰਪੂਰ ਸੀ 

ਫਿਲਮ "ਗੁਲਾਮ" ਵਿੱਚ ਆਮਿਰ ਖਾਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਦੋਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸੀ, 17 ਜਾਂ 18 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ "ਕਿਆਮਤ ਸੇ ਕਯਾਮਤ ਤੱਕ" ਅਤੇ "ਰੰਗੀਲਾ" ਦੇਖੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇੰਨੇ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਅਦਾਕਾਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਰੋਮਾਂਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਦਰਸ਼ਕ ਸਾਡੀ ਜੋੜੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਨ।

 

ਸਲਮਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਸੂਮ ਜਾਪਦਾ ਹੈ 

ਮੇਰਾ ਸਲਮਾਨ ਖਾਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ। ਮਾਸੀ ਸਲਮਾ, ਚਾਚਾ ਸਲੀਮ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਲਮਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਲਮਾਨ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖੁਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਖੁਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਾਰਨਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਕ ਆਦਤ ਵੀ ਹੈ।

ਮੈਨੂੰ ਸਲਮਾਨ ਖਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਸੂਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਵਿੱਚ ਰੱਤੀ ਭਰ ਵੀ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਬਾਰੇ 100% ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੈ। ਅੰਦਰੋਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰੋਂ, ਉਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਇੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਸ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਪਰ ਸਲਮਾਨ ਕੋਲ ਅਜੇ ਵੀ ਇਹ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਹੈ।

 

ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ

ਆਪਣੇ 30 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਣੀ ਮੁਖਰਜੀ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅੱਜ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਬਕ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਬਸ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਮੈਂ ਇਹੀ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹੀ। ਅੱਜ, ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚੁਣ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।